ปลายปีที่ผ่านมามีโอกาสได้ไปเมืองท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง สิ่งที่สังเกตุเห็นคือถนนแทบทุกสายจะมีร้านให้เช่ารถยนต์และมอเตอร์ไซค์ และผู้ที่มาเช่าส่วนมากน่าจะเป็นนักท่องเที่ยว และฤดูท่องเที่ยวมันก็ไม่ใช่ทั้งปี แต่ทำไมร้านเช่าจึงมีกันกลาดเกลื่อนขนาดนี้ ด้วยความสงสัย ประกอบกับเบื่อๆตลาดหุ้น ก็เลยลองตั้งโจทย์ว่า ถ้าใช้เงินเท่าๆกัน จะลงทุนอะไรดีที่เมืองนี้
VDOอันนี้ทำให้ผมมีกำลังใจที่จะยังมีครัทราในความรักอยู่ อยากเอามาแชร์บน blog ให้คนอื่นที่อาจจะกำลังท้อหรือหมดหวังในชีวิตคู่หรือครอบครัวได้มีกำลังใจมากขึ้นครับ สู้ๆนะเรื่องแบบนี้มันหนังยาว 
Blog นี้เขียนแบบคนไม่รู้ ไม่เข้าใจวิชาการการเกษตร ไม่รู้เรื่องเขตการค้าเสรีและผลกระทบอะไรทั้งสิ้น แต่เขียนขึ้นมาจากสิ่งที่สะท้อนมาจากชีวิตประจำวันครับ วันนี้ได้มีโอกาสไปเดินเลือกซื้อผักในซุปเปอร์มาร์เก็ตหรูแห่งหนึ่ง ซึ่งโดยส่วนมากมักจะซื้อผักตามตลาดสดมากกว่า และก็อย่างที่เห็นๆกัน ในตลาดสดมันไม่ได้มีป้ายบอกว่าผักนี้มันมีที่มาอย่างไร ก็ได้แต่หยิบๆเลือกๆใส่ตะกร้าคิดเงินใส่ถุงหิ้วกลับบ้าน ..
ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตสินค้าแต่ละชนิดมันจะมีฉลากบอกใช่ไหมครับ ว่ามันคืออะไร มีที่มาจากไหน สรรพคุณอย่างไร บลาๆๆ ก็วันนี้ไปเดินหาผักชีต้นหอม เดินไปที่แผนกผักสดเจอต้นหอมอยู่หลายถุง พลิกดูป้ายก็ตกใจเพราะเขียนว่าต้นหอมไทย แพคละ 29บาท ปรกติแค่นี้ซื้อตลาดก็ประมาณไม่เกิน 5-10บาทแน่นอน ก็ได้แต่นึกไปว่า เอาวะ ซุปเปอร์มาร์เก็ตหรูราคามันก็แบบนี้แหละ ก็เลยหยิบมา1ถุง แต่พอดูไปเรื่อยๆเจอกองต้นหอมแพคอีก หน้าตารูปร่างแพคเกจจิ้งไม่ต่างกันแต่ติดป้าย ต้นหอมจีน แพคละ12บาท …
อารมณ์ตอนนั้นมันคิดย้อนไปเมื่อหลายปีก่อนตอนที่ยังชอบทำกับข้าวเองบ่อยๆ ตอนนั้นจำได้อยู่ดีๆในตลาดก็หากระเทียมแบบกลีบเล็กๆที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆไม่ได้ มีแต่หัวใหญ่ๆ เคยสงสัยเลยถามแม่ค้าๆก็บอกว่า กลีบเล็กๆเป็นกระเทียมไทย หายากแล้วและก็แพง ที่เห็นกลีบใหญ่ๆนั่นนำเข้ามาจากจีน แต่แม่ค้าบอกว่ากลิ่นหอมฉุนสู้ของไทยไม่ได้หรอก … ด้วยความสงสัยก็เลยหามาเทียบกันจนได้และผลที่ได้คือ มันไม่เห็นจะต่างกันทั้งกลิ่นและรสชาด ที่ต่างคือของจีนจะแกะง่ายกว่าสะดวกดีด้วยซ้ำ
ต้นหอมไทยกลายเป็นของแพง ต้นหอมจีนถูกกว่า ไอ้เราก็ยังพยายามนึกในแง่ดี ของเรามันคงมีอะไรดีกว่าถึงกล้าขายแพงกว่าเขา ยืนพลิกๆดูทั้งสองแพคของไทยกับของจีน ไม่มีอะไรต่างกันสักนิดเดียว ของไทยจะเป็นแบบปลอดสารหรือก็ไม่ใช่ … แพคเกจจิ้งจะพรีเมี่ยมหรือก็ไม่ใช่ จริงอยู่ที่ perception ของคนส่วนมากจะคิดว่าของจีนนี่มันคุณภาพต่ำ แต่จะว่าไปของไทยก็ไม่ได้มีชื่อเสียงว่าคุณภาพสูงสักเท่าไหร่หรอกนะ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเป็นห่วงอนาคตของสินค้าเกษตรไทยจริงๆครับ จริงๆแล้วต้นหอมผักชี หรือผักต่างๆที่เราซื้อกินกันจากตลาดสดทุกวันนี้มันอาจจะมาจากจีนเกือบทั้งนั้นแล้วก็ได้นะ ก็เพราะที่ตลาดสดมันไม่มีป้ายบอกไง…
ในขณะที่เรามัวแต่แก้ปัญหาม้อปเกษตรกรกันทุกปีๆ นโยบายประกันราคาพืชผล เอาภาษีจากชนชั้นกลางไปอุ้ม แล้วก็ไปขายให้ผู้ส่งออกรายใหญ่ในราคาโคตรถูก มีการวาดฝันกันสวยหรูว่าเมืองไทยจะเป็นแหล่งผลิตอาหารโลก ฯลฯ .. เวลาที่เรามัวงมโข่งวนไปวนมาอยู่นี้ คนอื่นเขาไปไกลขนาดไหนแล้ว ลองคิดดูละกันว่ามันมาถึงต้นหอมกูแล้ว ใครจะไปรู้ถ้าขืนยังไม่มีกลยุทธแก้ไขเป็นรูปธรรม ต่อไปเราอาจจะต้องซื้อข้าวเวียตนามกินก็ได้นะ
วันนี้ระหว่างกำลังกูเกิ้ลข้อมูลอยู่ก็ได้ไปเจอลิ้งหนึ่งซึ่งพาไปยังเว็บไซต์ ThaiLIS ที่เก็บรวบรวมเอกสารเก่าๆหายากเอาไว้ แล้วก็ไปเจอหนังสือที่แจกในงานพระราชทานเพลิงศพของคุณทวด (พ่อของปู่) ในหนังสือมีประวัติของคุณทวดอยู่ ละเอียดพอควร ผมเองก็เพิ่งจะเคยเห็นได้อ่านก็วันนี้เอง เลยอยากจะเอามาแชร์ไว้ที่เว็บนี้ เผื่อลูกหลานหรือคนอื่นๆที่สนใจจะได้อ่านบ้างครับ Read the rest of this entry
ในการทำหน้าที่บริหารในทุกระดับ สิ่งหนึ่งเลยที่จะต้องเจอก็คือการเจรจาต่อรองครับ ไม่ว่าจะเป็นการเจรจากับลูกค้า, คู่ค้า, ส่วนงานอื่นๆในองค์กร หรือแม้แต่กับเจ้านายและลูกน้อง เอาเป็นว่าการเจรจาเนี่ยโดยแท้แล้วมันก็คือความพยายามในการทำให้ผลประโยชน์ตกอยู่กับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมากที่สุดนี่เอง ซึ่งจะว่าไปนะครับ มันก็ไม่ยากไม่ง่าย แต่ดูเหมือนจะเป็นอะไรที่คล้ายๆจะเห็นแก่ตัวเล็กน้อย ก็ลองคิดดูครับ ถ้าเราได้ประโยชน์มาก ก็คงต้องมีใครสักคน ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเสียประโยชน์หรือได้น้อยลงไป .. Read the rest of this entry
จริงๆ concept ของ Long tail คุณ Cris Anderson นั้นก็ถูกเผยแพร่มานานพอสมควรแล้วตั้งแต่ปี 2004 นักบริหาร นักการตลาดส่วนใหญ่ก็คงจะเคยได้ยินหรือได้อ่านผ่านหูผ่านตามาบ้าง .. เรื่องของเรื่องคือไม่นานมานี้ผมได้มีโอกาสเสนอแผนธุรกิจให้กับบริษัทหนึ่งซึ่งผมเองก็ได้นำ concept ของ Long tail มาทำโมเดลการหารายได้ (Revenue model) ปรากฏว่าพี่ที่ช่วยรีวิวแผนให้นั้นได้บอกว่าเคยนำconcept Long tail นี้ไปนำเสนอต่อผู้บริหารแล้วโดนท้วงติงมาว่าไอ่หางยาวนี่มันคืออารายยย พอพี่เขาอธิบายไปก็ถูกย้อนกลับมาว่าก็จะมาบอกลองเทลๆให้เข้าใจยากทำไมก็บอกมาสิว่ามันก็คือขายของถูกเน้นขายจำนวนมากและการทำแบบนี้บนออนไลน์ทำให้สามารถขยายไปได้ไม่จำกัด .. จริงๆผมก็ขำอยู่นะในตอนแรก คือที่ว่ามานี่มันก็ใช่นะครับ แต่ก็ไม่ตรงเผงซะทีเดียว แต่ก็ไม่ถือว่าผิดหลักนะ ถือว่าเป็นการมองข้าม concept ของ Long tail แล้ว focus ไปที่การใช้งานจริงซะเลย …
Image file credit : http://itre.cis.upenn.edu/~myl/languagelog/archives/002682.html
เห็นข้อความบน twitter และ facebook ในช่วงนี้ทั้งจากเพื่อนสนิท เพื่อนไม่สนิท เพื่อนเก่า เพื่อนใหม่ เพื่อนร่วมงาน และอีกสารพัดที่ผ่านตาเข้ามา บอกได้อย่างนึงว่าทุกๆคนเหมือนจะลืมไปว่าการเหน็บแนมให้เจ็บแสบทำให้ดูเหมือนว่าคนอื่นโง่เซ่อบ้างมงายไม่ลืมหูลืมตา หรือบางทีก็เปรียบเทียบคนให้เป็นควายไปซะฉิบ ข้อความเหล่านี้นั้นมันอาจจะทำให้คนที่คิดเห็นไม่ตรงกันเกิดความเคืองใจขึ้นมาโดยที่ผู้ส่งข้อความเหล่านั้นเองก็อาจจะไม่ได้ตั้งใจ เพียงแต่เขียนขึ้นเพื่อระบายความรู้สึกส่วนบุคคลนั้นออกมา บางครั้งเราก็ลืมไปว่าในจำนวนคนที่เห็นข้อความของเราก็มีเพื่อนสนิท หรือคนที่เรารู้สึกดีๆด้วย แต่เขาเหล่านั้นอาจจะคิดต่างจากเราก็ได้นะ .. สุดท้ายสิ่งที่เราระบายออกมาก็ไม่ได้ทำหน้าที่อะไรเลยนอกจากทำให้ความรู้สึกดีๆต่อกันมันลดลง หรือมากไปกว่านั้นก็ถึงขั้นยั่วยุให้เกิดความรุนแรงขึ้นเลยทีเดียว
มันจำเป็นหรือในสังคมที่เราต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน .. เค้าทำได้เราก็ทำได้ ถ้าลูกชายผมเข้าเรียนป.1แล้วมาบอกผมว่าอยากได้iPhone6GSเพราะเพื่อนมีกันหมดผมก็จะบอกเค้าว่าถ้าเพื่อนทุกคนไปโดดตึกตายกันหมดลูกจะต้องไปกระโดดไหม ..
Blog นี้ได้แรงบันดาลใจมาจากพี่เจิด
วันนี้มีโอกาสได้ฟังเพื่อน (@macroart) มาอบรมให้พนักงานที่บริษัทฟัง.. ต้องขอเ ท้าความเล็กน้อยว่า เคยร่วมงานกับ @macroart มาตั้งแต่ประมาณปี 1998 สมัยที่ทำ Pantip.com กันในยุคแรกๆ..
จริงๆหัวข้ออบรมให้พนักงานวันนี้ก็เป็นเรื่องที่ตัวเองก็ค่อนข้างเข้าใจดีอยู่แล้ว ตอนแรกจึงมิได้ตั้งใจฟังมากนัก แต่กลับกลายเป็นว่าสิ่งที่ได้ฟังในวันนี้มันเป็นการมองในเรื่องเดียวกันจากอีกมุมซึ่งก็เป็นประโยชน์ และได้ความรุ้เพิ่มเติมแน่ๆ
กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานก็ทำให้หวลคิดถึงประโยคหนึ่งที่เคยเขียนอยู่ที่หน้าแรกของเว็บ Pantip.com เมื่อสมัยก่อนว่า “ไม่มีใครรู้ในทุกๆ เรื่อง และเรารู้ในสิ่งที่คนอื่นไม่รู้มากพอๆ กับเราไม่รู้ในสิ่งที่คนอื่นรู้“ ..
ผมคิดว่าสิ่งที่อยากจะบอกก็คือ ถ้าใจเราเปิดกว้างอยู่เสมอ แม้สมองเราจะปิด สิ่งดีๆมันก็จะทะลุผ่านกบาลของเราเข้ามาเอง
ผมมักจะชอบใจเสมอเมื่อมีโอกาสในการเรียนรู้อะไรใหม่ๆครับ ในช่วงปีที่ผ่านมาทางบริษัทก็ได้จัดอบรมเกี่ยวกับการพัฒนาตัวเองในหลายๆด้านอยู่บ่อยครั้ง โดยที่มักจะเน้นให้ค้นหาตัวเองจากการประเมินผลในรูปแบบต่างๆเช่น 360องศา หรือการทดสอบต่างๆนาๆ แต่ผลที่ได้ก็มักจะเป็นในแง่ของเข้าใจว่าจุดดีจุดด้อยของตัวเองเป็นอย่างไร และจะต้องทำอย่างไรถึงจะพัฒนาให้มันดีขึ้น ซึ่งผมก็เห็นว่ามันก็ีดีอยู่ แต่รู้สึกว่ามันไม่ใช่อะไรที่ยั่งยืนเลย
จนมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เองที่ทั้งผมและน้องๆในทีมได้แจกหนังสือมาคนละเล่มชื่อว่า “เจาะจุดแข็ง” โดยที่ได้จทย์มาเหมือนกันทุกคนว่า ให้อ่านสามบทแรก แล้วทำแบบทดสอบผ่านอินเตอร์เนต จากนั้นในอาทิตย์ถัดมา ทางบริษัทจะจัด work shop นอกสถานที่และจะใช้ผลจากการทำแบบทดสอบนี้ด้วย สิ่งนี้ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาว่าหนังสือเล่มนี้มันน่าสนใจในแง่ที่ว่า นอกจากอ่านแล้วยังสามารถนำไปทำกิจกรรมต่อยอดได้จริง และที่สำคัญมัน localize เรียบร้อยแล้วคือมีเวอร์ชั่นภาษาไทย ทั้งตัวหนังสือและแบบทดสอบบนเว็บ how cool!
