รู้สึกเบื่อหน่าย


เห็นข้อความบน twitter และ facebook ในช่วงนี้ทั้งจากเพื่อนสนิท เพื่อนไม่สนิท เพื่อนเก่า เพื่อนใหม่ เพื่อนร่วมงาน และอีกสารพัดที่ผ่านตาเข้ามา บอกได้อย่างนึงว่าทุกๆคนเหมือนจะลืมไปว่าการเหน็บแนมให้เจ็บแสบทำให้ดูเหมือนว่าคนอื่นโง่เซ่อบ้างมงายไม่ลืมหูลืมตา หรือบางทีก็เปรียบเทียบคนให้เป็นควายไปซะฉิบ ข้อความเหล่านี้นั้นมันอาจจะทำให้คนที่คิดเห็นไม่ตรงกันเกิดความเคืองใจขึ้นมาโดยที่ผู้ส่งข้อความเหล่านั้นเองก็อาจจะไม่ได้ตั้งใจ เพียงแต่เขียนขึ้นเพื่อระบายความรู้สึกส่วนบุคคลนั้นออกมา บางครั้งเราก็ลืมไปว่าในจำนวนคนที่เห็นข้อความของเราก็มีเพื่อนสนิท หรือคนที่เรารู้สึกดีๆด้วย แต่เขาเหล่านั้นอาจจะคิดต่างจากเราก็ได้นะ .. สุดท้ายสิ่งที่เราระบายออกมาก็ไม่ได้ทำหน้าที่อะไรเลยนอกจากทำให้ความรู้สึกดีๆต่อกันมันลดลง หรือมากไปกว่านั้นก็ถึงขั้นยั่วยุให้เกิดความรุนแรงขึ้นเลยทีเดียว

มันจำเป็นหรือในสังคมที่เราต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน .. เค้าทำได้เราก็ทำได้ ถ้าลูกชายผมเข้าเรียนป.1แล้วมาบอกผมว่าอยากได้iPhone6GSเพราะเพื่อนมีกันหมดผมก็จะบอกเค้าว่าถ้าเพื่อนทุกคนไปโดดตึกตายกันหมดลูกจะต้องไปกระโดดไหม ..

Blog นี้ได้แรงบันดาลใจมาจากพี่เจิด

เรื่องดีๆที่อยากแชร์


open24hours1

วันนี้มีโอกาสได้ฟังเพื่อน (@macroart)  มาอบรมให้พนักงานที่บริษัทฟัง.. ต้องขอเ ท้าความเล็กน้อยว่า เคยร่วมงานกับ @macroart มาตั้งแต่ประมาณปี 1998 สมัยที่ทำ Pantip.com กันในยุคแรกๆ..

จริงๆหัวข้ออบรมให้พนักงานวันนี้ก็เป็นเรื่องที่ตัวเองก็ค่อนข้างเข้าใจดีอยู่แล้ว ตอนแรกจึงมิได้ตั้งใจฟังมากนัก แต่กลับกลายเป็นว่าสิ่งที่ได้ฟังในวันนี้มันเป็นการมองในเรื่องเดียวกันจากอีกมุมซึ่งก็เป็นประโยชน์ และได้ความรุ้เพิ่มเติมแน่ๆ

กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานก็ทำให้หวลคิดถึงประโยคหนึ่งที่เคยเขียนอยู่ที่หน้าแรกของเว็บ Pantip.com เมื่อสมัยก่อนว่า ไม่มีใครรู้ในทุกๆ เรื่อง และเรารู้ในสิ่งที่คนอื่นไม่รู้มากพอๆ กับเราไม่รู้ในสิ่งที่คนอื่นรู้  .. 

ผมคิดว่าสิ่งที่อยากจะบอกก็คือ ถ้าใจเราเปิดกว้างอยู่เสมอ  แม้สมองเราจะปิด สิ่งดีๆมันก็จะทะลุผ่านกบาลของเราเข้ามาเอง

วางแผนต้องเห็นภาพ


วันนี้ขณะที่กำลังประชุมกับน้องๆทีม Online Marketing เพื่อถามความคืบหน้าเกี่ยวกับแผนการตลาดของเว็บไซต์ที่แต่ละคนดูแลอยู่สำหรับไตรมาสนี้ ได้สังเกตุเห็นว่าน้องๆนักการตลาดรุ่นใหม่ๆนี้ไอเดียค่อนข้างเยอะ มีทั้งที่เจ๋งและจอดปะปนกันไป แต่ที่รู้สึกว่าขาดไปและจำำหรับผมในฐานะคนที่จะต้องบริหารและจัดการในองค์รวมก็คือ การวางแผนที่ดี น้องๆเหล่านี้ไอเดียบรรเจิดมาก แต่ทุกอย่างลอยฟุ้งอยู่ในมหาสมุทรแห่งความคิดสร้างสรรค์ของแต่ละคน (คำเท่ห์มากมาย) ผมเลยได้โอกาสแนะนำน้องๆเหล่านี้ถึงวิธีการวางแผนที่ดี เพื่อที่จะได้นำไอเดียเจ๋งๆเหล่านั้นมาคัดกรอง และนำไปใช้ให้ตรงประเด็น และเกิดผลจริง.. เลยอยากจะนำคำแนะนำนี้มาบันทึกไว้ด้วยเผื่อจะเป็นประโยชน์กับคนอื่นๆต่อไป อ่านเพิ่มเติม “วางแผนต้องเห็นภาพ”

เรื่องน่ารู้สำหรับเด็กจบใหม่ที่อยากทำงานเป็น Programmer


ปัญหาที่ผมเจอมาตลอดหลายปีที่ทำงานในวงการไอทีเมืองไทยก็คือ บุคลากรทางไอทีเน้นที่โปรแกรมเมอร์ที่จบใหม่ๆมาจากรั้วมหาวิทยาลัยนั้นไม่มีความพร้อมที่จะเข้าทำงานตามสายงานที่ตัวเองร่ำเรียนมาได้ทันที ร้อยทั้งร้อยจะต้องผ่านการฝึกหัดให้เข้าที่เข้าทาง ซึ่งนี่ก็เป็นอีกหนึ่งการลงทุนที่ค่อนข้างเสี่ยงอยู่เหมือนกันสำหรับบริษัท สอนไปสอนมากลายเป็นสอนเพื่อให้ไปทำงานบริษัทอื่นซะหรือเปล่าก็ไม่รู้ (นอกเรื่อง) คิดแล้วก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมสถาบันการศึกษาที่ผลิตบุคลากรทางเหล่านี้ถึงไม่ปรับปรุงหลักสูตรให้ทันสมัย และให้ตรงกับความต้องการของตลาดในโลกแห่งความเป็นจริงบ้าง จริงอยู่ผมไม่เถียงที่เด็กๆที่จบมาจากสถาบันเหล่านี้ส่วนมากค่อนข้างจะเก่ง โดยเฉพาะทางโปรแกรมเมอร์แล้วยิ่งเก่ง แต่จะพูดไปมันก็เหมือนคนไทยชกมวยเก่ง แต่แตะบอลไม่ค่อยดี ยังไงยังงั้น…. 

บทความนี้ตั้งใจจริงๆที่จะเขียนเพื่อจะเป็นแนวทางให้เด็กๆน้องๆรุ่นใหม่เตรียมความพร้อมให้ตัวเองให้มากที่สุด ทำตัวเองให้อยู่ในสถานะที่ได้เปรียบคู้แข่ง(ในการหางาน)ที่สุด จริงอยู่การเขียนโปรแกรมเก่ง การคิดโลจิก ตีโจทย์ได้นั้น ก็สำคัญ แต่สิ่งที่สำคัญมากกว่าในโลกแห่งความเป็นจริงของการเข้าทำงานในสายนี้ก็คือ “มาตรฐาน” ครับคำเดียวสั้นๆ แต่มีความหมาย มาตรฐานในที่นี้ก็คือการทำงานโปรแกรมให้อยู่ในมาตรฐานของสากลหรือมาตรฐานของการพัฒนาซอฟท์แวร์นั้นๆ ซึ่งมาตรฐานที่กล่าวมานี้นั้นก็มีมากมายหลากหลายกรรมวิธี ก็แล้วแต่ว่าสำนักไหนจะเลือกใช้อะไร ถ้าเป็นบริษัทใหญ่ๆหน่อยก็มักจะเป็นพวก ISO หรือ CMM http://www.sei.cmu.edu/cmm ถ้าเป็นบริษัทที่ทำพวก web application ก็มักจะเป็นพวกเฟรมเวิร์ค (framework) ต่างๆอาธิเช่น fusebox http://www.fusebox.org หรือ Ruby on Rails http://www.rubyonrails.org เป็นต้น ซึ่งบทความนี้ไม่ขอลงลึกไปถึงการอธิบายมาตรฐาน หรือเฟรมเวิร์คต่างๆเพราะว่ามันเยอะ (ขี้เกียจเขียน ว่ากันตรงๆ) แต่จะเป็นการแนะแนวทางในสิ่งที่ควรจะต้องฝึกซ้อมไว้ให้ชินเพื่อสร้างความได้เปรียบในการทำงานจริงเป็นข้อๆดังนี้ 

1. หัดทำงานเอกสารให้เคยชิน 
ผมเข้าใจและรู้ซึ้งดีว่าโปรแกรมเมอร์กับงานเอกสารนั้นเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่ยุคสมัยขอมยังเรืองอำนาจ ว่าไปนั่น แต่เอาเข้าจริงๆแล้ว นี่คือสิ่งที่บริษัทไอทีชั้นนำเกือบจะร้อยทั้งร้อยมองหามากที่สุดเวลาจะจ้างพนักงานโปรแกรมเมอร์ อาจจะมีคนแย้งว่าก็ทำไมไม่ให้ SA (system analyst) หรือนักวิเคราะห์ระบบ ทำงานเอกสารละ โปรแกรมเมอร์ก็โค้ดงานตามสั่งไปสิ ผมอยากจะขอให้คนแย้งคิดนอกกรอบไปอีกสักนิดว่า ถ้าเลือกได้ระหว่างเด็กจบใหม่เหมือนกัน เงินเดือนเท่ากัน เก่งพอกัน คนนึงเป็นโปรแกรมเมอร์ อีกคนนึงเป็นได้ทั้งโปรแกรมเมอร์และนักวิเคราะห์ระบบ ถ้าคุณเป็นคนจ้างคุณจะเลือกใคร

2. หัดบันทึกเวลาและรายละเอียดการทำงาน 
หมายถึงในแต่ละวันหรือแต่ละครั้งที่ทำงาน หรือเอาง่ายๆก็เขียนโปรแกรมนี่แหละ ลองหัดจดบันทึกดูบ้างว่าวันนี้ทำอะไรไปบ้าง ใช้เวลาเท่าไหร่ ทำให้ชิน เพราะในบริษัทไอทีที่มีมาตรฐานทั่วๆไปเขาจะต้องให้คุณทำบันทึกนี้ หรือที่เรียกว่า Time sheet กันเกือบจะทั้งนั้น และเชื่อสิ ถ้าคุณเคยทำมาก่อนนะ เวลาไปสัมภาษณ์งานคุณเอาไปคุยได้เลยว่าลง Time sheet ทุกครั้งสมัยทำโปรเจคตอนเรียน (ขี้โม้) 

3. ศึกษามาตรฐาน และเฟรมเวิร์คให้เข้าใจ 
ไม่ว่าคุณจะถนัดโปรแกรมไหน เขียนภาษาอะไร ส่วนใหญ่เฟรมเวิร์คมักจะไม่หนีกัน เพราะว่าส่วนมากจะประยุกต์มาจากหลักการของ Software engineering ทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็น CMM, ID5, fusebox ศึกษาสิ่งเหล่านี้ให้ถ่องแท้ รับรองจริงๆว่าคุณได้เปรียบแน่ๆครับ 

4. ฝึกทำความเข้าใจเอกสารเทคนิค 
เอกสารเทคนิคในการพัฒนาซอฟท์แวร์นั้นมีไม่ใช่น้อยนะครับ ไม่ว่าจะเป็น UML, Scope of work, ER Diagram, Data dictionary, Functional structure, Test plan, etc เยอะแยะมากๆครับ ถ้าอยากได้เปรียบต้องศึกษาแต่เนิ่นๆ 

5. ฝึกทำงานเป็นทีม 
อันนี้สำคัญมาก ถ้าอยากเก่งคนเดียว ขอแนะนำให้ไปชกมวย หรือเล่นเทนนิส หรือตีกอล์ฟจะดีกว่า การพัฒนาซอฟท์แวร์นั้นต้องอาศัยเป็นการทำงานเป็นทีมเพื่อจะบรรลุเป้าหมาย ต่างคนต่างมีหน้าที่ต่างกันไป บ้างก็คุม บ้างก็เขียนเสปก บ้างก็บ้าโค้ด บ้างก็บ้าทดสอบ แต่สุดท้ายก็หล่อหลอมรวมกันออกมาเป็นชิ้นงาน ทุกส่วนเสมือนฟันเฟืองของเครื่องจักรที่ต้องทำงานผสานกันเพื่อผลลัพท์อันดีเลิศ ตรงนี้สำคัญมากจริงๆครับ 

6. อันนี้ของแถมไม่ทำก็ได้แต่ถ้าทำได้จะดี 
ก็คือฝึกการใช้เครื่องมือต่างๆที่เกี่ยวข้อง ที่นอกเหนือจากเครื่องมือในการพัฒนาซอฟ์ทแวร์ ยกตัวอย่างเช่น Rational Rose ซึ่งจัดอยู่ในประเภท Integrated Development Environment (IDE), พวก Groupware ต่างๆ หรือที่เรียกกันว่าระบบ Collaboration ลองเลือกๆกันดูเถิดครับ แค่นี้ก็เยอะจนจำไม่ไหวแล้ว

การเตรียมตัวสำหรับตกงานแบบ “Worst case”


[บทความแต่งขึ้นเมื่อ Jan,2007 โดย Rittichart S.]

Worst case ในที่นี้หมายความว่า ตกงานแบบไม่ได้วางแผน ไม่มีเงินเก็บ มีหนี้ ไม่อยากยืมเงินเพื่อน (เกรงใจ) ไม่อยากรบกวนพ่อแม่ (เสียฟอร์ม) มีหนี้ต้องจ่ายรายเดือน (ผ่อนบ้าน รถ บัตรเครดิต) ฯลฯ

 

อันดับแรกควรจะตั้งสติแล้วลงมือสำรวจทุนของตัวเองที่ยังเหลือโดยใช้สูตร

“ทุน=เงินสด+สินทรัพย์ที่มีสภาพคล่อง”

ซึ่งอย่างหลังนี่สามารถจะเอาไปเปลี่ยนเป็นเงินสดได้รวดเร็ว เช่น ทีวี สร้อย แหวน นาฬิกา เป็นต้น หลังจากนั้นให้ประเมินรายจ่ายต่อเดือนที่จำเป็นและไม่จำเป็น ซึ่งอันนี้แต่ละคนไม่เหมือนกัน ที่จำเป็นก็เช่น อาหาร ที่อยู่ สาธาระณูประโภคต่างๆ เช่น น้ำ ไฟฟ้า ที่ไม่จำเป็นก็เช่น พวกที่ต้องผ่อนต่างๆ อันนี้เอาพักไว้ก่อน ลองดูซิว่าไอ้รายจ่ายที่จำเป็นเนี่ย สามารถจะเอาทุนของเรามาจ่ายให้ Cover ได้ทั้งหมดกี่เดือน นั่นก็จะเป็นเป้าหมายที่เราจะต้องหางานใหม่ หรือหารายได้ใหม่ให้ได้ในเวลานั้นๆ

 

เอาละทีนี้กลับมาดูรายจ่ายที่ไม่จำเป็น ให้ซอยแบ่งกลุ่มออกมาเป็นรายจ่ายที่สามารถเจรจาได้กับเจรจาไม่ได้ ที่เจรจาได้ก็พวกค่าผ่อนงวดต่างๆ งวดบ้าน งวดรถ บัตรเครดิต ผมว่าน่าจะเจรจาได้ทุกที่ (ส่วนตัวเคยเจรจาขอยืดเวลา ขอลดชั่วคราว มาบ้างครับ แต่ไม่ได้เคยทำมาทุกสถาบันหรอกนะ ไม่ได้หนี้ท่วมขนาดน้านนน) สำหรับกลุ่มที่เจรจาไม่ได้ หรือเจรจาลำบากนี่เอาพักไว้ก่อน

 

ถัดมา จำไว้ว่า “ตามหาเจ้าหนี้ อย่าให้เจ้าหนี้ตามหาคุณ” หนี้ต่างๆที่มี ให้ติดต่อเจ้าหนี้ให้หมดทุกราย บอกไปเลยว่าตกงาน กำลังรีบหางานใหม่อยู่ ไม่มีเจตนาจะเบี้ยว แต่อยากจะขอปรึกษาว่ามีหนทางอะไรที่จะบรรเทาตรงนี้ไปได้บ้าง ใช้ความจริงใจเข้าว่าครับ ไอ้ประเภท ไม่มี ไม่หนี ไม่จ่าย เนี่ยถ้าคุณไม่ล้มบนฟูก หรือยังมีบอดี้การ์ดเต็มบ้านอยู่นี่ อย่าไปทำเลยครับ

 

เอาละเมื่อจัดการกับทุนและรายจ่ายเสร็จแล้ว ขั้นต่อไปก็ต้องจัดการเรื่องแหล่งรายได้ใหม่ มันก็อยู่ที่วิสัยทัศน์และความจำเป็นของแต่ละคนนะครับ อย่างน้อยก็พอจะทราบกันแล้วว่าตัวเองมีเวลาเหลือเท่าไหร่ จนกว่าจะหมดตัว… ข้อควรระวัง อย่าทำให้ตัวเองติด Black list ที่ไหนนะครับ ต่อไปในอนาคตจะลำบาก แต่อย่าไปฟังพวกคนทวงหนี้มันมากนะ พวกนี้เอะอะก็ติด black list ๆๆๆ จริงๆแล้วมันไม่ได้ติดง่ายขนาดนั้นหรอกครับ แต่ละสถาบันก็มีกฎกติกาต่างกันไป โทรถามพนักงานดีที่สุด อย่าไปถามพวกพนักงานทวงหนี้เลย ขอให้โชคดีครับทุกท่าน สุดท้ายนี้ผมมีข้อสรุปดีๆจากประสปการณ์ตกงานแบบ Worst case มาประมาณ 10 เดือนเต็มๆดังนี้

 

1. ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

2. พ่อแม่รักและพร้อมจะเข้าใจคุณเสมอ no matter what

3. เพื่อนแท้และญาติพี่น้องช่วยเราได้ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

4. ระวังอารมณ์ตัวเองในช่วงนี้ให้ดีๆ เพราะมีแนวโน้มจะเครียดมาก ขนาดหมาเห่ายังหันไปด่าบุพการีมันได้ คิดดู 555

5. ประหยัดเข้าไว้ (จากเคยกินแบล๊คกินเพนนโฟลด์ก็หันมากินเรดกินจาค๊อปครี๊กแทน อะโห….ส์)

สิ่งที่ข้าพเจ้าค้นพบจากแกงเผ็ดหน่อไม้วิญาณไก่


[บทความแต่งขึ้นเมื่อ Jan,2006 โดย Rittichart S.]

บทความนี้ออกจะแหวกแนวไปจากที่ผู้เขียนเองเคยเขียนมาอยู่สักหน่อย จริงๆแล้วเหมือนเป็นการเล่าสู่กันฟังมากกว่า เมื่อปลายปี พ.ศ. ๒๕๔๘ ผู้เขียนเองได้มีโอกาสได้บวชเป็นพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา ที่วัดบางนา จังหวัดปทุมธานี ตอนนั้นผู้เขียนอายุได้สักสามสิบ และกว่าครึ่งหนึ่งของอายุขณะนั้น ผู้เขียนเองจะเรียกได้ว่านับถือศาสนาคริสต์ก็มิผิดนัก อย่างไรก็ดีจุดประสงค์หลักที่ผู้เขียนตัดสินใจบวชก็เพื่อทดแทนพระคุณบิดามารดาและที่สำคัญที่สุดคือคุณย่าของผู้เขียนเอง

วันหนึ่งในขณะที่ยังบวชอยู่นั้น เข้าใจว่าเพิ่งจะบวชได้สักหนึ่งอาทิตย์ ผู้เขียนนั่งอยู่ในกุฏิคนเดียว นั่งอ่านหนังสือธรรมะ (จริงๆนะ) ใจมันก็ฟุ้งซ่านมาก คิดไปว่าอยากจะฉัน(กิน)ก๋วยเตี๋ยวร้านประจำ ที่ผู้เขียนชอบมากๆ คิดไปก็หิวไป ท้องก็ร้องแสบท้องไปหมด จึงนั่งคิดหาทางต่างๆนาๆว่าทำอย่างไรนะถึงจะได้ก๋วยเตี๋ยวร้านนั้นมาฉัน(กิน) ไอ้ครั้นจะให้ใครไปซื้อ วัดกับร้านก็อยู่ไกลกันหลายกิโลมากๆ (ร้านก๋วยเตี๋ยวอยู่แถวๆประชาชื่น) ครั้นจะไปเอง ก็ไม่ไหว ยังห่มจีวรไม่ค่อยคล่องเกิดหลุดลุ่ยไปมันจะไม่งาม อีกอย่างเป็นพระก็ไม่น่าจะไปทำตัวรุ่มร่ามนอกวัดเลย นั่งหงุดหงิดอยู่นาน ท้องก็ร้องโครกคราก คิดไปว่าหรือเราจะโทรไปให้เพื่อนสนิทไปซื้อแล้วเอามาถวาย ก็มานั่งกังวลอีกว่าเป็นพระอยู่เรามิควรเอ่ยปากขอ รู้สึกเป็นทุกข์จริงๆ

ขณะนั้นเองก็มีเสียงกลองเพลดังขึ้น เสียงนี้หมายความว่าพระสงฆ์แต่ละรูปควรจะฉันอาหารให้เรียบร้อยภายในหนึ่งชั่วโมง หรือก่อนเที่ยงวันนั่นเอง หลังจากนั้นจะฉันอะไรไม่ได้อีกจนถึงวันรุ่งขึ้น ใจก็ยิ่งทุรนทุราย หิวก็หิว ไม่รู้จะทำอย่างไรดีถึงจะได้ก๋วยเตี๋ยวร้านอร่อยของเรามากิน หัวก็คิดไปตาก็พลางเหลือบไปเห็นห่อข้าวที่ได้จากบิณฑบาตร ในห่อนั้นมีข้าวสวยหนึ่งถุง กับแกงเผ็ดหน่อไม้ไก่อีกหนึ่งถุง ตอนนั้นก็คิดไปว่า เราฉันซะก่อนดีกว่า เดี๋ยวค่อยคิดหาทางต่อ ไม่งั้นจะเลยเวลาเพล จึงหยิบถุงข้าวสวยมาแล้วเทแกงเผ็ดไก่ใส่ในถุงข้าว ไม่ได้มีพิธีรีตรอง หาชามหาจานเป็นเรื่องเป็นราวอะไรเพราะคิดไปว่าจะฉันพออิ่มแล้วค่อยคิดหาทางต่อ พอเทเสร็จสายตาเหลือบไปเห็น โธ่..แกงอะไรกันเนี่ยมีแต่หนังไก่สองชิ้น กับเศษเนื้อไก่ชิ้นเดียว นอกนั้นเป็นหน่อไม้ล้วนๆ ก็ยิ่งหงุดหงิดไปอีก แต่ถึงอย่างไรก็ยังต้องฉันอยู่ดีเพราะแสบท้องมาก ก็เลยลงมือฉัน อย่างเร็ว จะว่ามูมมามเลยก็ว่าได้ ข้าวหมดไปครึ่งถุง ท้องก็เริ่มอิ่ม หลังจากนั้น.. เอ๊ ท้องที่ปวดเมื่อกี้มันหายไปไหน .. ความอยากกินก๋วยเตี๋ยวร้านอร่อยของเรามันหายไปไหน ความหงุดหงิดเมื่อสักครู่นี้มันหายไปไหน..

แล้วผมก็เห็นสัจจะธรรมความจริงว่าความทุกข์ทรมานที่บังเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ล้วนมาจากความอยากของเราเอง เป็นจิตของเราเองที่เราเป็นผู้ปรุงแต่งมันขึ้นมา ถึงแม้ว่าผมจะไม่สามารถดับความอยากได้ด้วยตัวเอง ยังต้องใช้สิ่งอื่น นั่นคือข้าวกับแกงหน่อไม้นี้มาดับ แต่ว่ามันก็ทำให้ผมได้คิด เพื่อนๆครับ หลายครั้งที่เราปล่อยให้ความอยากของเรามาครอบงำตัวเรา ทำให้เกิดความทุกข์ ความไม่สบายกายไม่สบายใจ ผมอยากจะสื่อให้ทุกๆท่านทราบว่า ขอให้ตั้งมั่นอยู่ในสติ รู้ตัวอยู่เสมอว่าเรากำลังเป็นอะไร กำลังจะทำอะไร ผมเชื่อว่ามนุษย์ทุกคน ไม่ว่าจะมาจากพื้นฐานต่างกันขนาดไหน การรู้ผิดชอบชั่วดีนั้นทุกคนต้องมี อยู่ที่จะทำมันหรือเปล่าเท่านั้นเอง

เว็บท่า


[บทความแต่งขึ้นเมื่อ Jul,2005 โดย Rittichart S.]

คำว่า PORTAL WEBSITE (พอร์ทัล หรือ พอร์ทอล) หรือ “เว็บท่า” นั้นผู้เขียนคาดว่าคงจะเป็นที่รู้จักกันมานานแล้วสำหรับบรรดาผู้ใช้อินเตอร์เนต โดยเฉพาะในยุคที่ดอทคอมเบ่งบานแรกๆ ในเมืองไทยเมื่อราวๆปี 1998 – 2000 ในยุคนั้น บรรดาเว็บไซต์ ทั้งน้อยใหญ่ ต่างกระโจนกันเข้ามาในยุทธจักร PORTAL ไม่ว่าจะเป็น Sanook.com, Hunsa.com, Siam2You.com หรือ Lemononline.com บ้างก็เจริญเติบโต บ้างก็ล้มหายตายจาก ซึ่งก็เป็นไปตาม life cycle ของทุกๆสิ่งไม่เว้นแม้แต่วงการอินเตอร์เนต และไอที

 

ปัจจุบันนี้ผู้เขียนเห็นว่า มีผู้สนใจที่จะเข้ามาทำเว็บท่าเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมากขึ้นกว่าในยุคแรกๆ จึงเป็นที่มาของบทความนี้ ที่ต้องการที่จะ ให้ข้อมูลพื้นฐานของเว็บท่า แต่คงจะไม่ลงลึกถึงวิธีการทำเว็บท่าว่าทำอย่างไร จึงจะประสปความสำเร็จ เพราะผู้เขียนเองมีทัศนะว่า การที่จะทำเว็บไซต์ให้ประสปความสำเร็จนั้น มีองค์ประกอบหลายอย่างมากมายตั้งแต่สาธารณูประโภคทางไอที ไปจนถึงเทคนิคทางการตลาดต่างๆ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นต่างก็ต้องมีจุดเริ่มต้น มาจากการวางจุดมุ่งหมายที่ชัดเจนีเป็นพื้นฐาน อีกทั้งยังต้องการความยืดหยุ่น (flexibility) ในการเปลี่ยนแปลงค่อนข้างสูง

 

ผู้เขียนเองมีความเชื่อส่วนตัวว่าในยุคนี้ (21st century) ซึ่งเป็นยุคที่มีการแข่งขันสูงมาก และมีผู้เล่นรายใหญ่ๆอยู่แล้วเต็มตลาด โมเดลของการทำธุรกิจบนอินเตอร์เนตนั้นได้ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มใหญ่ๆ อยู่สามกลุ่ม ได้แก่กลุ่มของผู้ผลิตหรือ Producers เช่นบริษัทผู้ผลิตรถยนต์อย่างโตโยต้า บริษัทให้บริการข้อมูลอย่าง Forrester หรือธุรกิจให้บริการอย่าง การบินไทย, กลุ่มที่สองคือกลุ่มของผู้จัดจำหน่ายเฉพาะด้านหรือ Focused Distributors เช่นร้านค้าปลีกออนไลน์อย่าง Amazon.com ตลาดกลางแลกเปลี่ยนสินค้าอย่าง Ebay.com, และกลุ่มของPORTAL เช่น Yahoo.com หรือ WebMD.com ซึ่งในบทความนี้จะขอกล่าวถึงแต่กลุ่ม PORTAL เพียงอย่างเดียว ซึ่งจะถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มหลักๆอยู่สามกลุ่ม อันได้แก่

 

HORIZONTAL PORTAL 

คือลักษณะของเว็บท่าที่เป็นเหมือนกับประตูทางผ่านไปสู่สิ่งๆต่างๆที่ค่อนข้างจะหลากหลาย โดยที่เนื้อหาที่มีนั้น มักจะไม่ใช่เนื้อหาในเชิงลึก ซึ่งส่วนมากมักจะเป็นเว็บไซต์ขนาดใหญ่ที่มีเนื้อหามากมายทั้งหาเพื่อน หางาน ข่าวสารต่างๆทั้งบันเทิงกีฬาฯลฯ ถ้าเปรียบเป็นห้างสรรพสินค้าก็คงจะเป็น ห้างเซ็นทรัล มีทุกสิ่งให้เลือกสรร ตัวอย่างของเว็บท่าประเภทนี้คือ Yahoo.com หรือเว็บท่าของไทยอย่าง Sanook.com หรือ Siam2You.com 

 

VERTICAL PORTAL หรือเรียกอีกอย่างว่า VORTAL 

VORTAL คือเว็บท่าประเภทที่เป็นเหมือนประตูไปสู่เรื่องราวเฉพาะทาง เช่นเว็บเรื่องสุขภาพ, เว็บหางาน, เว็บเกี่ยวกับรถยนต์, เรื่องที่อยู่อาศัย หรือสินค้าและบริการอื่นๆ ถ้าจะเปรียบให้เห็นภาพก็คงจะเหมือนกับพันธ์ทิพพลาซ่าที่ทั้งห้างขายแต่สินค้าที่เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ตัวอย่างเช่นเว็บไซต์ Fool.com ซึ่งเป็นเว็บท่าสำหรับนักลงทุนโดยเฉพาะ 

 

AFFINITY PORTAL 

คือเว็บท่าที่นำเสนอเรื่องราวหรือบริการต่างๆสำหรับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกลุ่มใดที่นักการตลาดออนไลน์ มีความเชื่อว่าจะสามารถพัฒนาให้เป็น Niche Market ได้ ซึ่งจริงๆแล้วจะคล้ายๆกับเป็น Community เฉพาะกลุ่มก็ว่าได้ ซึ่งภาพลักษณ์ของความเป็นชุมชนนี่เองที่เป็นหัวใจของ AFFINITY PORTAL ซึ่งในความเห็นของผมเอง เว็บไซต์ GAY.com นั้นน่าจะเป็นตัวอย่างของเว็บท่าประเภทนี้ที่ชัดเจนที่สุด

สำหรับเว็บไซต์ในเมืองไทยเองนั้น เราจะเห็นเว็บท่าในลักษณะของ HORIZONTAL PORTAL และ VORTAL ค่อนข้างเยอะ ซึ่งในความเป็นจริงแล้วนั้น HORIZONTAL PORTAL ก็คือการรวบรวมเอา VORTAL หลายๆชนิดเข้ามารวมกันนั่นเอง โดยการรวมเอามานั้น มีการใช้หลากหลายวิธีมากๆ ทั้งการซื้อข้อมูล การแชร์ข้อมูล ไปจนถึงการขโมยเนื้อหาเอามาลงใน PORTAL ตัวเองเอาซะดื้อๆงั้นแหละ ก็ว่ากันไปครับ ตามสไตล์ทำอะไรตามใจคือไทยแท้ แต่อย่างไรก็ดี ถ้าเกิดคิดจะทำ PORTAL หรือเว็บไซต์อะไรก็ตามนะครับ ถ้าจะทำเป็นธุรกิจ (หมายถึงไม่ได้ทำเล่นๆ ส่วนตัว เอามันส์) ก็อย่าลืมคิดถึงแหล่งที่มาของรายได้ (Revenue Model) ไว้ให้เป็นหลักเลยนะครับ ว่าทำแล้วรายได้มันจะมาจากทางไหน อย่างไร จะขายโฆษณา ขายผ้าเอาหน้ารอด หรือขายหน้าเอาผ้ารอด อย่างไรก็ว่ากันปายยย…

New Business Landscape


[article by Rittichart S. since Sep,2003]

 

How Internet enhances value chai n?

Internet and e-commerce is possible to separate the physical goods from the information containing into it. As such, information can move very quickly ahead the physical product, help create a new level of transparency that enhance the whole value chai n.

 

Business model in 21 st century

  • Business that builds on Internet, business that leverage outside infrastructure and capabilities to create sustain value to customers and partners. For example, K-Bank that outsource all IT related including Internet banking to IBM.
  • Business that provides/operates shared infrastructures for other business to efficiently operate, business that become standard environment for other businesses. For example, SETTRADE.com provide standard application for stock brokerage firm who want to offer Internet-based stock trading to their customer.

 

Sample of business that built on Internet & shared infrastructure in Thaland.

Producer

  • Manager newspaper online (www.manager.co.th)
  • Seamico online stock trading (www.seamico.com)

Focused distributors

  • Pantavanij e-marketplace (www.pantavanij.com)
  • Silkspan Financial superstore (www.silkspan.com)

Portals

  • Sanook (www.sanook.com)
  • Food market exchange (www.foodmarketexchange.com)

 

Value Webs

The concept of “Value Webs” attempts to consolidate related “Value Chains” to identify specific opportunities to create meaningful value to customer. Once a value chai n is understood and able to extract value, which is mainly in cost cutting, which is rarely creating sustainable value. That doesn’t seem to be a real value creation but a shift of value up or down in the chai n. So, here come values webs comprise value chai ns, provide information as to where value may be found and liberate with the proper strategy.

Dawn of The New Economy


[article by Rittichart S. since Aug,2003]

Why the new computing and communication technology make boundary of organization become blur?

As technology become cheaper, it enhances company efficiency and effectiveness with ability to re-structuring existing value chai n to be multiple value chai ns. It is not about managing business for success but the managing of component, wherever it is, to help company to get to the goal.

 

What make information so important in the new economy?

The concept of “new economy” is simply “the effects of the new technologies on the current economy”. Such technology also called “The Information Technologies” including hardware, software, telecommunication system and Internet. The idea behind this is as simple as to manage data to create wisdom. At very first stage, those technologies had an effect on the increase of the productivity. So, company can produce more efficiently by using less labor force than before. Now the technologies have come very far to help business realize opportunities. Helping company make the right decision. An example would be the Customer relationship management system (CRM), such system that learns behavior of customer and able to point out exactly how the company should handle this particular customer.

 

Metcalfe’s Law?

Robert Metcalfe founded 3Com Corporation and designed the Ethernet protocol for computer networks. Metcalfe’s Law states that the usefulness, or utility, of a network equals the square of the number of users. New Technologies are valuable only if many people use them. Specifically, the usefulness, or utility, of a network equals the square of the number of users. The more people who use your software, your network, your standard, your game, or your book, the more valuable it becomes, and the more new users it will attract, increasing both its utility and the speed of its adoption by still more users.

 

This should explain how attractive of the Internet, a network of computers and a set of standards that makes it easy for computers to share data.

 

What can Technology do to create competitive advantage in the New Economy?

Technology only is not sustainable. Today newest technology, tomorrow it’s a trash. Technologies become cheaper and achievable everyday. Company’s competitive advantage build around technology will not last for long because anybody can have the same technology and can do the same cost saving, productivity and so on. The real source of competitive advantage that is sustainable come from the use of technology to create knowledge, the strategically use of information created by technology